nooit alleen! Je wil de leukste wolletjes hebben, in de leukste kleuren, je wilt altijd genoeg in huis hebben, want stel je voor dat je een project begint en dan te weinig blijkt te hebben en juist die kleur uit de collectie is gehaald en voor je het weet heb je een wol voorraad uit diverse landen en begint je eigen kamer te veranderen in een wolopslagplaats.

Ik heb gister 2 bestellingen binnen gekregen. Wat word ik daar vrolijk van, al die kleurtjes, zoveel ideetjes, kleuren combineren. Heerlijk gewoon.

Tjah haken begint met 1 bolletje, 1 naald en een boekje. Maar zoals elke hobby eindigt het daar niet.
En als je ziet wat je allemaal kan maken met een naald en wat draad, dat is mooi, leuk en gewoon heerlijk om te doen.

Ik ben er trots op een haakdoos te zijn!

een hele serieuze aangelegenheid. Vol spanning of iedereen wel zou komen kijken, huppelde Djulian al door het huis, ruim voor dat we naar het zwembad zouden gaan.
Toen ik klaar was met douchen en aankkeden gingen we met een trotse zoon naar het zwembad. Hij zou alles wel ff laten zien wat hij kon. De zon brak door en mijn schoonmoeder en ik zochten een mooi plekje aan de rand van het zwembad, even lekker babbelen tot de kinderen in rijen van 2 afscheid namen van het instructie bad en ineens werden ze verdacht stil. De zenuwen waren nu duidelijk op de koppies te zien, behalve bij Djulian. Die had er enorm veel zin in, keek goed waar opa stond met de videocamera, andere opa met fototoestel, oma met andere fototoestel en mama met dr grote camera en niet te vergeten papa met de handdoek en Djen of ze wel alles kon zien. Met een lach op zijn gezicht sprong hij het water in, zo trots op zichzelf en showde wat hij allemaal kon, ondertussen nog steeds lachend naar de camera. Zijn rugslag was perfect en hij zwom goed.
Op het einde werden de badmeesters het water in gegooid door de kinderen en moesten ze nog een minuut watertrappelen, nog steeds alle camera’s in de gaten houdend.
Daarna snel douchen en aankleden om het diploma in ontvangst te mogen nemen. Toen werd hij stil en zenuwachtig, maar alle kindjes waren geslaagd! Trots, maar moe heeft hij thuis nog kadootjes gekregen van de hele familie.
En ik? Ik ben enorm trots op mijn zoon die in een paar maanden tijd zijn A-diploma heeft gehaald!!! Mijn kleine jongen word groot, mijn dappere, showmannetje is nu echt geen kleuter meer!!!!

Foto’s komen vandaag of morgen.

Was de cyste weer verschoven. Ik voelde hem bewegen en dacht, nee dat kan niet, dat voel je niet. Voor de moeders onder ons, het gevoel als of dat kleine frummeltje zich omdraaid, je voelt aan de buitenkant en denkt van alles te voelen. Dat gevoel, maar dan in je stuitje en omgeving.
Snachts werd ik gillend wakker van de pijn, 1 van de cystes is dus wel verschoven. Wou met mijn kop tegen de muur rammen, de haren uit mijn hoofd trekken, bijten op mijn lip. Maar daar heb je jezelf alleen maar mee en dus extra pijnstilling genomen en ik ben gaan haken, verstand op nul en maar steken tellen. Gelukkig hielp dat iets en heb gelijk de arts gebeld zodra dat kon en smiddags had ik andere pijn medicatie erbij. Verlichting, want ondanks dat ik nog veel pijn heb is het topje er even vanaf.
Ik sta weer in overlevingsmode en hoop met alles dat hij weer terug schiet en dat het weer houdbaar word, want dit kost verdomd veel energie en die wil ik liever gebruiken om te genieten van alle goede dingen om mij heen.

Aan haken! Begon het 3-4 jaar geleden met een boekje, toen wat mutsjes, hier en daar een sjaal en wat vierkantjes (in de haakwereld granny’s ). Ben ik begin dit jaar toch met het serieuzere werk begonnen. Knuffels, maar vooral dekens. Vind het heerlijk om kleurtjes, patroontjes en volgorde van de kleurtjes uit te zoeken en dan uren, dagen, weken en soms zelfs maanden aan zo’n deken te werken. Nu bv bezig met een regenboogdeken voor 1 persoonsbed. Die is voor de dochter van mijn beste vriendin. Maar als die af is over een tijdje dan heb ik iedereen die ik ken wel voorzien van een echte Anitra-deken.
Zomaar in het wilde weg haken vind ik niks, moet een doel hebben, met liefde gemaakt. Misschien dan toch in opdracht doen? Tegen materiaal prijs? We denken er nog even over……

Je zo graag, met heel je hart, nog een kindje wil? Maar wat dan als je weinig kan, je van alles probeert om medicatie te minderen, je nu al weet dat je hulp nodig zou hebben zodra het kindje niet meer in de box wil/kan, je het kindje niet wil opzadelen met een moeder die weinig kan, je voor jezelf weet dat het beter is om het niet te doen?
Maar dat iets in je hoofd zegt dat mijn lichaam op zou knappen van een zwangerschap?
Maar vooral die innerlijke drang, mijn gevoel, alles in mij wil nog een kindje. Ik word er zo verdrietig van, want weet dat het moeilijk word. En toch dat gevoel kan je niet uit zetten, het doet zeer, je gaat twijfelen.
Mijn grootste wens zal ik moeten laten gaan……..

Het gaat prut. Mijn lichaam doet raar, mijn hoofd doet vaag. Ik zit er even door heen, weet het ff niet meer. Ja ik weet dat ik die pleister niet meer wil, want nu merk je wat een zooi het is. Maar het is hel.

Ik ben 24 uur pleistervrij!!!
Gisteravond heb ik het laatste stukje er af gehaald. De nacht ging redelijk, maar toch nog last. Maar dat word vanzelf minder.
Ik ben in ieder geval pleistervrij!!!!

Er zit vooruitgang in! Zo is mijn moeder weer thuis, mijn schoonmoeder mag oefenen met trap lopen ( ben super trots hoe ze door zet!), Rick kucht nog behoorlijk, Djen doet uit zich zelf haar huiswerk, Djulian hoeft nog maar 1 werkje en dan mag hij naar de tussenklas en ik? Ik ben bijna van de pleister af!!!

Maar toch zit er iets niet lekker. Degene die voor Dino zou zorgen heeft hem weg gedaan. Ik krijg geen antwoord waar hij is. We missen hem verschrikkelijk en willen hem graag terug. Of in ieder geval antwoord op onze vragen.

Onze zomersoap begon al in de eerste week van juni. Rick zijn moeder in het ziekenhuis werd slapende gehouden en lag aan de beademing, na 8 weken mocht ze weer neer huis.
Sinds vorige week ligt mijn moeder in het ziekenhuis, dat is behoorlijk heftig .

Nu positiever nieuws en dat ik weer aan het afbouwen be. Met de fentanyl. Ik hoor van alle kanten dat ik er beter uit zie en helderder uit mijn ogen kijk! En dat is he fijn, want nu pas merkte ik hoe moe en sloom ik werd van die zooitje. Ik doe het met kleine stappen en knip elke plakbeurt een stukje meer af. Duurt wat langer, maar de uitkomst is hetzelfde! Dan nog 3 soorten medicatie eruit, dat zou ik helemaal top vinden als ik dat kan bereiken
Ik ga niet opgeven!!

van de zooi af Het probleem zit hem in de pijnstilling die voor vervanging moet gaan zorgen.
Want dat ik pijnstilling moet blijven gebruiken is duidelijk geworden na 1/3e eraf te hebben nu. De pijn van de cyste is teveel en kan dan totaal niks verdragen vanaf mijn bekken en dus gek worden van de pijn. Maar welke pijnstilling moeten we dan gebruiken? Tramadol niet, is heftig spul, erg chemisch en waarschijnlijk de oorzaak geweest dat de auto-immuun ziekte van de lever naar boven gekomen is. Sinds de tramadol gestopt is, is namelijk het "probleem van de lever" opgelost, in die zin dat mijn lever stabiel is en de uitslagen iedere keer weer goed zijn.
Oxycontin is ook geen optie, daar ben ik sinds december vanaf, wat een hel was, mijn darmen verteerde die tabletten niet meer en is gerelateerd aan opiaten, waar ik dus ziek van word.
Dus wat nu? Tjah dat is afwachten tot vrijdag want dan heb ik overleg met mijn arts van de pijnpoli.
Ondertussen is het maar wat aan rommelen met medicatie, wat we wel kunnen doen is die depressie die van al dit gedoe onstaan is aanpakken met medicatie. Ja medicatie en geen therapie, dit omdat ik a) de deur bijna niet uit kan b) ik niet weet waar over ik moet praten en c) omdat ik eigenwijs ben.
Want als al he bovengenoemde opgelost is en ik weer een redelijk "normaal" leven kan hebben dan zijn de problemen die de deppressie veroorzaken ook weg.
Klinkt zo simpel he? Maar het gaat heel wat moeite kosten om weer een beetje van de "oude ik " terug te vinden.